>
Na een koortsachtige blik op mijn mobiel (actuele surfdata) lijkt het dan eindelijk te kunnen. Swell en geen sneeuw of regen of (extreme) kou.
Ik pak mijn nieuwe surftas (dank ex-collega’s voor dit afscheidskado) met daarin mijn board. Grijp een oude blauwe ikea tas en gooi er snel mijn surfschoenen, handschoenen , wetsuit, handoek rashy, en kap in.
Kap? Een neopreen bivakmuts waardoor je van surfer in een idioot in koud water veranderd. je ziet er absurd uit maar je kan tenminste het water in. Ik kleed me om achter mijn auto, en negeer de meisjes die hun friese paarden aan het uitlaten zijn. Iets later komt er een meisje in wetsuit naar de parkeerplaats gerend. Ze draagt een shortboard. Ze glimlacht en jogged naar haar auto en begint zich om te kleden. Een shortboard? Nice.
Ik begin te joggen naar het strand maar de wind grijpt mijn plank en na een korte worsteling besluit ik de rest te lopen.
Het water is koud, maar dat merk ik alleen wanneer er een golf in mijn gezicht komt. Hoewel ik na een uur wel afkoel blijven mijn hoofd, handen en voeten warm. De zee is rommelig en mijn conditie nihil, ik durf niet ver de zee in.
Op een kite surfer na is er verder niemand. Je hoeft dus ook niet op te letten en dat komt mooi uit wanneer je probeert te surfen met oogkleppen (kap) op.
VIER mooie ritjes en het tienvoudige aan pogingen. Tijdens mijn gestuntel breekt zelfs even de zon door. De eerste keer is altijd een beetje onwennig maar wel erg lekker!
